فصل هفتم مسكن در گيلان و پيش‌بينى حداقل واحدهاى مسكونى مورد نياز تا سال 1400 مقدمه مسكن كه يكى از نيازهاى اساسى انسان است همراه با توسعه و ارتقاء سطح زندگى ابعاد مختلف و پيچيده‌اى پيدا مىكند . مسكن در گذشته بيشتر به مفهوم سرپناه بود در حالىكه امروزه مسكن مهمترين كانون تجلى حيات فرهنگى و اجتماعى افراد جامعه محسوب مىشود . و بخش قابل ملاحظه‌اى از فعاليتهاى اقتصادى نيز در آن انجام مىگيرد . مشخصهء كمّى و كيفى مسكن مانند سطح مسكونى و برخوردارى از تسهيلات زندگى چه به صورت مستقيم نظير آب و برق و تلفن و مصالح به كار برده شده و چه به صورت غيرمستقيم نظير دسترسى به مراكز آموزشى ، درمانى ، تجارى و . . . يكى از مهمترين شاخصهاى توسعهء اقتصادى و اجتماعى محسوب مىشود و ملاك رده‌بندى جوامع مختلف در زمينهء توسعهء پايدار قرار مىگيرد . گرچه ويژگيهاى محيطى ، توانهاى اقتصادى و آداب و رسوم زيستى و فرهنگى در شكل‌گيرى نوع واحدهاى مسكونى انسان از اهميت ويژه‌اى برخوردار بوده شاخصهاى مسكونى را تحت تأثير قرار مىدهند و از منطقه‌اى به منطقهء ديگر تغيير مىيابند ، ليكن ويژگيهايى نيز وجود دارند كه جنبهء عام و كلى داشته و به عنوان عوامل عمدهء تعيين‌كنندهء نياز به مسكن در يك جامعه به حساب مىآيند و بيش از عوامل محلى و منطقه‌اى در ارزيابى وضع مسكن و مطالعات مقايسه‌اى مورد استفاده قرار مىگيرند . اين عوامل عبارتند از : 1 - تعداد جمعيت و تركيب آن برحسب سن و جنس ، وضع ازدواج ،